Er is een fase in een kinderleven waarin het kind zich doorlopend schaamt voor zijn ouders. Dat begint met schamen ten opzichte van kinderen uit de klas, vriendjes of vriendinnetjes. Maar daarna volgt een fase waarin die schaamte vrij algemeen ten opzichte van iedereen is, en naar aanleiding van alles wat de ouder doet. Ook die fase komt tot een eind, normaal gesproken. Ik ben zo'n ouder, en in mijn geval is het nog afwachten. Ik wil je graag een opeenvolging van gebeurtenissen vertellen die een hevig gêne-effect hadden op mijn dochter E., in een late fase van schaamte: zij was de twintig al voorbij op de avond waarover het gaat.
Wij gingen met zijn tweeën naar een popconcert in het zaaltje bij ons in de stad. Af en toe koop ik kaartjes voor twee personen zonder dat ik die tweede persoon al heb, en in dit geval leek het precies geschikt voor E. De band heette Astronaut (kennelijk vernoemd naar het mooie nummer van Spinvis), en het klonk op Spotify wel aardig. E. wilde graag mee. Zij kende het al en vond het zelfs erg leuk.
Om een uur of acht kwamen we aan bij de zaal. Het was er behoorlijk druk, met publiek van alle leeftijden. Ergens had ik vooral veel jonge mensen verwacht, maar kennelijk was Astronaut populairder dan ik had meegekregen. Achter de menigte aan liepen we de trap op en de grote zaal in. Op het podium was een dj bezig. Ik vond dat een verrassende keuze voor Astronaut, die ik meer in de elektrische folkrichting inschatte. Het concert zou om half negen beginnen, dus we hadden nog even tijd. We hingen op de eerste verdieping over de balustrade te kijken naar het publiek en naar de dj. Er gebeurde weinig, tot ruim na half negen. Toen ruimde de dj het veld. Ervoor in de plaats kwam een soulband, compleet met gitaren, blazers en achtergrondzangeressen. Dat werd wel erg vreemd, want hoe slecht ik ook op de hoogte was van het repertoire van Astronaut, het is geen soul.
E. en ik wisselden gaandeweg steeds frequenter verwarde blikken. Ongeveer gelijktijdig kwamen we op een gedachte: zaten wij wel in de goede zaal? Het poppodium bij ons in de stad heeft immers verschillende zalen. Ik zocht het op op mijn mobieltje, en ja: we zaten in de grote zaal waar een soort van showcase was van muziek uit de stad, en wij moesten in de kleine zaal zijn. E. keek mij inmiddels verwijtend aan, en snel verlieten we de zaal om (trap af, door de foyer, kleinere trap op) de kleine zaal in te gaan. Daar was Astronaut al bezig. Ik schatte dat we de helft van het optreden al hadden gemist. E. was nu best chagrijnig, maar we gingen er toch maar gewoon van maken wat er nog van te maken viel. Het was een enigszins krakkemikkige band die gebaat zou zijn bij heel veel spelen, en de zanger (Astronaut zelf?) plaatste zichzelf nogal op een voetstuk. Maar alla - best leuk, af en toe hoorden we nummers die heel mooi waren. Maar het was te snel weer afgelopen, en dat was helemaal onze eigen schuld. Of, om in E.'s termen te blijven: helemaal de schuld van haar vader.
Om weer bij haar in een goed blaadje te komen, kocht ik drinken - Ice tea voor haar, voor mij een biertje. In een hoekje van de zaal stond een tafeltje met merchandise en een meisje er achter. Het kopen van drankjes leek nog niet al te veel positief effect te hebben gehad op het humeur van E., en daarom nam ik het initiatief om eens te kijken wat er te koop was. Het was de gebruikelijke merch, met T-shirts en cd's. Ik nam mijn toevlucht tot pure omkoping, en bood E. aan om een cd voor haar te kopen. Dat wilde ze wel. Intussen was aan het andere uiteinde van het tafeltje de zanger verschenen. Ik kocht de cd en vroeg het meisje of die zanger er misschien zijn handtekening onder zou willen zetten. Dat leek haar geen probleem, maar ik moest het zelf maar even vragen. E. had een terugval, en schaamde zich nu nog erger dan tevoren (en dat terwijl ik zelf op deze manier in Vera nog een keer de handtekening van Raymond van het Groenewoud had bemachtigd op mijn exemplaar van zijn mooie LP 'Nooit meer Drinken'!).
Eerst moest ik afrekenen. Omdat ik dat glaasje bier nog in mijn hand had en twee handen nodig had, zette ik het glas heel eventjes op de merch-tafel. Daarna wilde ik mijn pinpas pakken. Op dat moment stootte ik (heel voorspelbaar) het bier om - alles over de tafel met kostbaarheden heen. E. ging door een nieuw plafond van schaamte. Het meisje van Astronaut was vrij laconiek: het meeste was over de cd's heen gegaan en die zaten toch in plasticfolie. Ik haalde een doekje bij de bar en betaalde. Astronaut zelf durfde ik niet meer te benaderen.
E. en ik zijn vervolgens apart van elkaar naar huis gegaan. De cd ligt nog onbeluisterd in de kast, geloof ik.


