Op weg naar de expositie De vroege Van Gogh in het Kröller-Müller moest ik op het station van Deventer een kleine twintig minuten wachten op de overstap naar Apeldoorn. Het uit begin vorige eeuw daterend gebouw met monumentaal interieur van geglazuurd gele baksteen, turquoise tegeltjes, sierlijke teksttableaus en glanzend gelakt houten meubilair heeft de tand des tijds wonderlijk mooi doorstaan. Maar toch. Digitalisering maakte de vier plaatskaartloketten overbodig. De middenstand nam er bezit van: een AH to go doet er nu goede zaken.

Ik ging er binnen. De enige aanwezige was de caissière. Ze vulde vakken.

De broodjesafdeling had mijn aandacht. Met een saucijzenbroodje liep ik naar de kassa, waar zojuist een jongeman op af was gesneld. Op de vraag van die vriendelijke caissière waarmee ze hem van dienst kon zijn antwoordde hij kortaf, maar ter zake: 'Condooms' en knikte daarbij naar een blauw doosje met vijf stuks Durex Extra Safe, dat tussen de rookwaren achter de balie was weggestopt. Hij wist van wanten. De caissière had aan een half woord genoeg.

'Een fijne dag!' wenste ze de jongeman toe toen deze de winkel met zijn aanschaf en met dezelfde haast verliet als die waarmee hij was binnen gesneld.

'Dat zal wel lukken met die aanschaf', fluisterde ik de caissière met een knipoog schalks toe. Met haar subtiele glimlach leek ze met mijn veronderstelling te kunnen instemmen.

En daar sta je dan, op een willekeurige zaterdagmorgen in de AH to go van het station van Deventer, andermans intieme voornemens vluchtig te delen met zo maar een winkelmeisje.

Bij het afrekenen van mijn saucijzenbroodje stopte ze me met fijne humor ook een fijne dag toe. 'Ook dat gaat met deze aanschaf lukken,' vertrouwde ik haar toe en ik vervolgde mijn weg, op naar Van Gogh.