Een gewone vrijdagochtend. Je bracht me naar het station. We verwonderden ons over het licht dat er al was en de chauffeur die geen richting aangaf.

Je haalde de Takashi uit de auto en liet mijn oude jas met waardeloze zakken erin. Scholieren gingen naar hun school. Ik ook.

Voorbij Warffum zag ik reeën huppelen in een weiland. Ik zette mijn koptelefoon op en liet Labi Siffre spelen. Vrolijk ge-ukelelede muziek, over dat het wel liefde moest zijn.

En ik dacht aan de wereld en z'n vernieling, mensen op de vlucht zonder iets, en toen weer aan jou. Dat ik je in de stad weer ontmoeten zou, aan het eind van de middag. Als een vanzelfsprekendheid, een vaststaand gegeven, een feit.

Even ging het regenen. Ik gleed de dag in.